گروه آهن

در شیمی و فیزیک، عبارت گروه آهن برای اشاره به عنصرهایی به کار می‌رود که به گونه‌ای به آهن مربوطند. این عنصرها هم در زمین و هم در بیرون آن به صورت آزاد یافت می‌شوند. این نامگذاری در شیمی امروز دیگر کاربردی ندارد.

در جدول تناوبی

گروه آهن در جدول تناوبی استاندارد به عنصرهای آهن، کبالت و نیکل اشاره دارد که در ردیف نخست گروه VIII در نامگذاری پیشین یا VIIIB جای دارند. این فلزها و گروه پلاتین که بدون فاصله در زیر آن‌ها جای دارند، نسبت به دیگر عنصرها کنار گذاشته شده‌اند چون نسبت به یکدیگر همانندی‌های زیادی از خود نشان می‌دهند اما نسبت به دیگر گروه‌های عنصرها ارتباط روشنی ندارند.

همانندی‌های شیمیایی آن‌ها که امروزه به صورت ردیف نخست از فلزهای واسطه از آن یاد می‌شود نخستین بار از سوی Adolph Strecker در سال ۱۸۵۹ اعلام شد. در سال ۱۸۶۵ به شدت به John Alexander Reina Newlands اعتراض شد که چرا آهن را از کبالت و نیکل جدا کرده بود. مندلیف اصرار داشت که گروه‌های که «از نظر شیمیایی شبیه‌اند» می‌توانند جرم اتمی همانند داشته باشند یا افزایش پایاپای داشته باشند. او هم در مقاله اش در سال ۱۸۶۹ و هم در جریان جایزهٔ فارادی در سال ۱۸۸۹ این مطلب را بیان کرد.

شیمی تجزیه

در روش‌های سنتی تحلیل کیفی مواد غیرآلی، گروه آهن از کاتیون‌هایی ساخته شده‌است که:

کاتیون‌های اصلی در گروه آهن، عبارتند از: خود یون‌های آهن (Fe۲+ و Fe۳+) آلومینیم (Al۳+) و کروم Cr۳+ اگر منگنز در یک نمونه به صورت دی اکسید هیدراتهٔ منگنز قرار گیرد، معمولا با هیدروکسیدهای گروه آهن رسوب می‌دهد.کاتیون‌های غیر معمول تری که با گروه آهن رسوب می‌دهند عبارتند از: بریلیم، تیتانیم، زیرکونیم، وانادیم، اورانیم، توریم و سریم.